Pokusiłem się na bloga na innym serwisie chyba po to, aby ktoś to przeczytał. Ale chyba nie jestem urodzony, aby być gwiazdą Internetu, bo mnie komentarze denerwują i stresują. Więc chyba najlepiej będzie, jak zostanę tutaj, gdzie mogę wszystko napisać, bo i tak tego nikt nie przeczyta. Tak będzie najbezpieczniej i najpewniej.
A Internet zamiast chodzić szybciej, jest coraz wolniejszy, co mnie irytuje niebywale.

Dość późno, kończy mi się urlop chorobowy mimo że chory nie byłem i suma summarum wychodzi, że będę mieć dwa tygodnie i sześć dni wolnego, bo się zachciało pewnemu Latynosowi mnie bezpardonowo sprawdzać z jakichś faktów przeszłych dawno temu w czasie. W dodatku z faktów latynoskich, bo Latynos uważa, że to najważniejsze. Jutro więc zbudzę się o godzinie siódmej i zacznę się denerwować, że na jeden głupi dzień, niecały, na siedem godzin, niecałych, muszę przerywać swój urlop i jechać do odległego Miasta Stołecznego Poznań mimo że w głębi duszy zrobiłbym zupełnie co innego. Ale Latynos kazał. Później miałbym innego obcego, absolutnie słodkiego i kochanego Węgielka, ale uknułem wredną intrygę i wymierzyłem atak ku Węgielkowi, że mu się zachciało robić lekcję przed urlopem. Napomknąłem siedemdziesięcioletniej kobiecie, prywatnie babci, bez której dwa razy w tygodni snułbym się po szarym mieście, cały zmarznięty i głodny, że Węgielek odwołał nasze prywatne spotkanie. Rodzicom także to wyznałem, chociaż kłamstwo przyszło mi o dużo trudniej za drugim razem. Muszę jeszcze poćwiczyć.

Teraz idę spać i jednocześnie obwieszczam, że to mój pierwszy wpis w tym miesiącu, pierwszy wpis, który piszę bez jednego małego zęba, który mi dokuczał, ale którego popchnąłem tak znacząco, że wypadł, a jedyną po nim pozostałością w moim starzejącym się organizmie (przez moje niedawne urodziny wciąż o tym myślę) była dziura w dziąśle, dziura z której leciała krew, krew która zatrzymywała mi się na palcu wskazującym prawej ręki – sprawcy całego zdarzenia.

Jutro ósma godzina, będę wbijać do szkoły, panosząc się po korytarzach. Znów się spóźnię na lekcję, ale nie dlatego, by poczuć się fajnym i luzackim, ja chyba już taki jestem z natury, bo nie umiem być na czas.

Czuję ten ból, czuję. W okolicy dziąsła, niby go nie ma, a jednak coś kuje. Przeszywa i nie daje żyć. Dziwne jest to, że jak gryzę, to nic mi nie jest. Gorzej, jak zostawiam go samopas. Straszna sprawa, która zapewne skończy się u dentysty. Ech.